źródło: zestitup.com

Technika decoupage stała się w ostatnich czasach bardzo modna i popularna. Za jej pomocą można zdobić nie tylko drobne przedmioty, ale także meble. Możemy więc w ten sposób zupełnie odmienić wygląd naszej witryny kuchennej.

Metoda decoupage polega na naklejaniu na wybraną przez nas na odpowiednio spreparowaną powierzchnię wzoru wyciętego z serwetki bądź papieru. Ozdabiać w taki sposób można zarówno szkło, ceramikę, jak i metal, tkaninę czy, tak jak w przypadku witryny kuchennej, drewno.

Decoupage na meblach to dość tania, a jednocześnie kreatywna metoda. Aby jednak efekt finalny zadowolił nasze oczekiwania, musimy się odpowiednio przygotować do pracy. Jeżeli do tej pory nie pracowaliśmy tą metodą, lepiej na początek popróbować zdobień na innych sprzętach. Może to być np. mała drewniana skrzynka czy skrzynka na kwiaty. Jeśli czujemy, że poradzimy sobie z ozdobieniem kuchennej witryny, na początku musimy zastanowić się nad motywem przewodnim naszych zdobień. Mogą być to np. określone motywy roślinne, kwiatowe czy elementy jakiejś grafiki. Serwetki z odpowiednimi motywami kupimy w specjalnych sklepach, w których dostępne są materiały i akcesoria do decoupage’u. Możemy też oczywiście samodzielnie wydrukować wybrane przez nas motywy, które szczególnie nam się podobają, a nie są dostępne w sklepach. Niektórzy wycinają nawet fragmenty przeróżnych zdjęć, grafik i tekstów z czasopism i potem robią z nich fantazyjny i jedyny w swoim rodzaju kolaż. Gdy zgromadzimy już wszystkie wybrane przez nas elementy i starannie je powycinamy, możemy zabrać się do dalszej pracy.

źródło: cutediypins.com

Powierzchnię mebla musimy bardzo dokładnie i starannie oczyścić oraz wygładzić. Możemy do tego użyć papieru ściernego. Po wykonaniu tej czynności powierzchnię mebla trzeba pokryć podkładem wodnym. Dzięki temu nasze wycinki będą dobrze przylegać do drewna. Po wyschnięciu lakieru będziemy musieli nałożyć na powierzchnię witryny farbę lateksową bądź akrylową.

Gdy farba wyschnie, weźmy nasze wycinki i przymierzmy je „na sucho” do wybranych przez nas fragmentów witryny. Jeśli wymyślony przez nas układ nam odpowiada, możemy przystąpić do przyklejania zdobień za pomocą specjalnego kleju (do kupienia w sklepie). Przy przyklejaniu zwróćmy uwagę, czy element dobrze przylega do powierzchni mebla. Nadmiar kleju usuńmy szmatką. Teraz pokryjmy nasze zdobienia warstwą lakieru, który zabezpieczy je przed zniszczeniem i odczekajmy jeden, dwa dni, aby witryna dokładnie wyschła. Po upłynięciu tego okresu możemy bez problemu już jej używać i prezentować ją zachwyconym domownikom i gościom.

źródło: pinterest.com

Wielu z nas w  piwnicach i na strychach przechowuje stare sprzęty otrzymane w spadku po naszych babkach i prababkach. W czasach ich młodości bardzo popularne były np. kredensy. Teraz znów stają się popularne, jeśli mamy w domu taki zabytek, warto dać mu szansę i go odnowić.

Jeżeli nasz stary kredens pokryty jest jedną lub kilkoma warstwami farby olejnej (bardzo często malowano je na biało), trzeba ją najpierw usunąć. Tylko wtedy odnowiony kredens będzie wyglądał dobrze i estetycznie. Takiej starej farby najlepiej pozbyć się przy pomocy jednego z dostępnych na rynku preparatów do usuwania farby. Można też oczywiście mebel opalać czy szlifować, ale te czynności wymagają niebywałej precyzji i delikatności. W innym wypadku antyczny mebel zostanie przez nas zniszczony na zawsze. Niektóre kredensy posiadają różne rzeźbione zdobienia, które również zostały potraktowane farbą. W takim wypadku tym bardziej polecane jest zastosowanie środka do usuwania farby. Jeżeli mamy na tyle umiejętności, by powierzchnię mebla opalić i wyszlifować, pamiętajmy, by wszystkie wspomniane zdobienia wyczyścić wspomnianym środkiem. Preparat taki powoduje złuszczanie się różnego rodzaju lakierów i farb. Nanieść go trzeba na określony przez producenta okres czasu, a następnie usunąć za pomocą dokładnego szczotkowania.

źródło: google.com

Niektóre ze starych kredensów nasączone są politurą. Politura na początku błyszczy jak lakier, po kilku latach jednak zaczyna matowieć, co nie wygląda już dobrze. Do usuwania jej nie musimy koniecznie użyć specjalnego środka, zmyć ją możemy zwykłym denaturatem. Nałożyć go trzeba ręcznie za pomocą szmatki, rysując ósemki. Niestety, czynność ta może trochę potrwać, przygotujmy więc w sobie pokłady cierpliwości.

Gdy już usuniemy z kredensu stare powłoki, musimy przyjrzeć się uważnie, czy mebel nie został zaatakowany przez korniki. Jeżeli tak się stało, będziemy musieli zastosować jeden z dostępnych środków do ich zwalczania. Będzie trzeba go wstrzyknąć w każdy zauważony przez nas otwór po kornikach. Po uzyskaniu pewności, że korniki meblowi już nie zagrażają, możemy przystąpić do pokrywania kredensu nową powłoką. Można pokryć go nową warstwą politury. Szczególnie zaleca się to  w przypadku mebli rzeźbionych. Jeśli kredens ma gładką powierzchnię i nie posiada rzeźbionych akcentów, możemy zastosować bejcę, farbę akrylową, wosk lub bezbarwny lakier. Wszystko zależy od naszego gustu i preferencji. Trudno napisać, która z metod jest lepsza. Jednym bardziej podoba się delikatne podkreślenie koloru drewna za pomocą bejcy, inni wolą pokryć kredens farbą o ciekawym kolorze.

źródło: Pinterest Mobile App

Odnowiony stary kredens będzie stanowił niebagatelną ozdobę naszej kuchni, a dla nas będzie sentymentalną pamiątką po poprzednich pokoleniach.

Źródło: www.midwestmanufacturing.com

Istnieje wiele różnych sposobów, za pomocą których można odnowić drewniane szafki. Ważne, by najpierw zdecydować, czy chcemy je zabejcować czy pomalować. Jeżeli robimy to zupełnie sami, o wiele lepiej wybrać bejcowanie. Malowanie zająć nam może o wiele więcej czasu.

Żadne z tych dwóch rozwiązań nie jest ani lepsze, ani gorsze. Wszystko zależy od ilości czasu, jaki jesteśmy w stanie poświęcić na odnowienie szafek, naszych umiejętności, a także od efektu, jaki chcemy osiągnąć. A może poprzestaniemy jedynie na odświeżeniu mebli drewnianych. Oczywiście użycie farby daje nam o wiele więcej możliwości, jeśli chodzi o wybór koloru, możemy dzięki niej całkowicie zmienić barwę mebli. Kolor bejcy wybiera się natomiast w oparciu o barwę drewna, zabarwia jego powierzchnię, ale pozostawia widoczny zarys słojów. Po zastosowaniu bejcy widzimy, że wnika ona w drewno, wchłania się, farba natomiast znajduje się na jego powierzchni, nie wnika tak głęboko.

Źródło: www.thekitchenroom.net

Jeżeli pracujemy samodzielnie, o wiele lepiej zdecydować się na bejcowanie. Dobre i dokładne pomalowanie szafki farbą może potrwać bardzo długo, a i efekt końcowy niekoniecznie musi nas zadowolić. Jeśli nie mamy zbyt wiele doświadczenia i nie dysponujemy profesjonalnym pistoletem, a posiadamy jedynie zwykły pędzel, bardzo łatwo wtedy o nierówności i ślady pędzla na powierzchni drewna.

Bejca z reguły wymaga położenia tylko jednej jej warstwy, dzięki czemu oszczędzimy sporo czasu, a i wygląd drzwi będzie z jednej strony odnowiony, a z drugiej – naturalny. Ładnie wyglądające drewno szkoda przecież pokrywać zupełnie nieprzezroczystą warstwą farby. Pamiętajmy jednak o tym, że bejca nie może być stosowana na powierzchniach lakierowanych.

Zanim zabierzemy się za bejcowanie, trzeba oczywiście zdjąć drzwi z zawiasów i poodkręcać wszystkie uchwyty. Przed ich zdjęciem zaleca się jeszcze umieszczenie taśmy na odwrocie drzwi i wewnątrz każdej szafki. Następnie należy ponumerować drzwi i szafki tak, by wiedzieć, które z nich należą do danego mebla. Potem możemy zabrać się za oczyszczenie powierzchni drewna – tutaj wiele zależy od tego, w jakim jest ono stanie.

Po oczyszczeniu i wysuszeniu możemy zabrać się za bejcowanie. Nie wolno bejcować drzwi szafek wewnątrz naszego domu, gdyż opary powstające podczas tej czynności są dość niebezpieczne. Należy robić to na zewnątrz, w garażu lub w innym miejscu, w którym potem nie będziemy spać. Nieprzyjemny, intensywny zapach utrzymuje się dość długo, więc mogą nas przyprawić o bóle głowy i złe samopoczucie. Musimy pozwolić drzwiczkom dobrze wyschnąć i dopiero wtedy zabrać je do wnętrza naszego domu czy mieszkania. Wówczas możemy je ponownie przymocować do przypisanych do nich szafek.